• 08 februari 2014
• Manon Raats

Patrick Buck, directeur Projecten ProRail op Teamevent 2014. Foto: Jorrit ’t Hoen

Toch, meneer Buck?

“Nou, dat valt wel mee hoor. Macht heeft ook een erg negatieve klank, vind ik persoonlijk. Ik zie het liever anders: uit hoofde van mijn functie krijg – en kreeg – ik bepaalde verantwoordelijkheden waar ik naar moest handelen. Zo gaf de regering mij de opdracht om als directeur de Betuweroute zo goed mogelijk uit te voeren. Door andere partijen met respect te behandelen en veel te luisteren, heb ik bereikt dat de burgemeester van Zevenaar later zei: ‘Wij waren en zijn tegen de aanleg van de route, maar hoe het uiteindelijk is uitgevoerd was goed.’ Dat zie ik als een mooi compliment en een teken dat ik me niet heb laten verleiden tot achterkamertjespolitiek.”

Wat is tekenend voor uw manier van handelen?

“Ik probeer altijd zo transparant en integer mogelijk te werk te gaan. Vooral integriteit vind ik belangrijk. Als andere mensen dat niet hoog in het vaandel hebben staan, kan ik daar echt buikpijn van krijgen. Ik zie verantwoordelijkheid als een serieuze zaak en wil duidelijk laten zien hoe ik tot bepaalde besluiten ben gekomen.”

Heeft u uit uw werkende leven een voorbeeld van een machtsspel waar verschillende partijen bij betrokken waren?

“Ik adviseerde op een gegeven moment de politiek bij de aanleg van een nieuwe strook weg, bij de A10. De politiek wilde er per se een carpoolstrook van maken. Wij adviseerden juist om er een wisselstrook van te maken. Toen het uiteindelijk toch een carpoolstrook werd, functioneerde de nieuwe weg voor geen meter. Toen ook nog de Telegraaf zich ermee bemoeide, zwichtte de politiek alsnog en werd de verguisde carpoolstrook een wisselstrook. Ha!”

Maar het lijkt me dat u bij ProRail ook wel eens een hekel kunt hebben aan diezelfde media?

“Het is zeker niet altijd makkelijk, daar ga ik niet om liegen. Media hebben gewoon veel macht. Niet alleen kunnen ze zaken op de politieke agenda zetten, ook dragen ze bij aan de beeldvorming van het publiek. Als er een artikel over ProRail in de krant verschijnt, gaat dat altijd over de blaadjes, vorst en de sneeuw die de treinen tegenhouden. Het gaat natuurlijk nooit over zaken die wél goed gaan. Of ik daar wakker van lig? Nou, niet meer. Ik kan het tegenwoordig relativeren, maar ik vind het wel heel naar voor alle mensen die bij ProRail zo hard hun best doen. Ik vind dat zij beter verdienen en daar word ik wel eens treurig van.”

Wat vindt u van het politieke spel?

“Het is spannend omdat je de uitkomst niet altijd weet, maar het is ook een toneelspel met rare plotwendingen en gebluf. Zelf ben ik nooit zo goed geweest in het laatste. Ik zou ook nooit de politiek in willen. Het lijkt me behoorlijk lastig om dan integer te blijven, vooral omdat je aan de ene kant afhankelijk bent van de stem van de kiezer, maar aan de andere kant ook moet komen tot overeenkomsten met andere partijen.”

Kun je het spel van onderhandelen en lobbyen leren?

“Tot op zekere hoogte. Je kunt leren om dergelijke processen te doorzien en te doorgronden. Het is toch een bepaalde taal die in dit soort situaties gesproken wordt, die kun je zelf ook leren spreken. Alleen het gebruik ervan is lastiger. Tijdens onderhandelingen moet je bijvoorbeeld heel ad rem zijn, goed kunnen communiceren en weten wanneer je je even in moet houden. Er is geen tijd om secundair te reageren. Deze laatste eigenschappen moet je echt in je hebben