• 13 februari 2026
• Marjolein de Wit

Een van de meest besproken onderdelen was de keynote van Joost Rigter. Via een verrassende introductie ontstond direct betrokkenheid in de zaal. Wat volgde was een krachtige ervaring rondom perspectief, waarneming en vertrouwen met een werkvorm die de projectteams letterlijk uit de routine haalde. Joost Rigter: “Zou ik jullie voor een uur mogen meenemen in mijn wereld?”

Zonder de precieze opzet prijs te geven: de oefening riep uiteenlopende reacties op over omgaan met het verliezen van controle, eenzaamheid, en het belang van verbinding. Sterke observaties uit de groep ontstonden, zoals:

• dat luisteren en afstemmen ineens belangrijker worden dan tempo maken;
• dat bekende stemmen en duidelijke communicatie direct rust geven;
• dat hulp vragen en hulp bieden in zo’n context vanzelfsprekender wordt.

Joost legde de nadruk op houdingen zoals acceptatie en kwetsbaarheid: “Acceptatie stelt je in staat om tegenwind en tegenslag een plek te kunnen geven… Het alternatief is vaak stagnatie, stilstand.”

Als ontspanningsmoment en om de kracht van positiviteit te ervaren, werd samen gezongen en gedanst. De transformatie tussen ongemak en energie werd voelbaar: “Wat heerlijk die positiviteit waar je kippenvel van krijgt!”

Na deze pakkende opening van Joost bogen de projectteams zich over hun kwetsbaarheden. Welke verdwalingen liggen op de loer? Voor het project, voor het team of voor de omgeving? Wat speelt er onderhuids of begint al zichtbaar te worden? En hebben we al geaccepteerd dat we daar kwetsbaar zijn of ontkennen we het nog?

Op verdwaalreis: welk souvenir neem je mee?

’s Middags gingen de teamleden individueel op verdwaalreis. Zonder te weten waar de reis naartoe leidde, kozen ze voor de fysieke route, de mentale route of de omgevingsroute. Op iedere route lagen drie creatieve workshops. In die workshops werden verschillende aspecten van verdwalen ervaren en is gezocht naar nieuwe invalshoeken om met die verdwaling om te gaan. Van improvisatietheater tot clownerie, van kleien tot zingen en van spoken word tot filosofie: het kwam allemaal voorbij en het leverde mooie “souvenirs” op.

Van persoonlijke ambitie naar teamdynamiek

Projectteams werkten na de verdwaalreis verder aan hun projecttverdwaling met de metafoor van huidige situatie versus gewenste beweging (intern bekend als ‘glas water’ en ‘pak melk’). Dat leverde eerlijke en concrete gesprekken op over professionele groei, keuzes in werk-privébalans en leiderschapsambities. De rode draad: zodra iemand hardop benoemt waar hij of zij naartoe wil, staan er in de groep vaak vanzelf ‘gidsen’ op. Collega’s die meedenken, spiegelen of een eerste stap helpen zetten.

Tjerk Pelsma: “We willen graag versnellen, als team. Maar met complexe besluitvorming, een uitdagende omgeving, schaarse capaciteit en een stapeling van afhankelijkheden voelt dat soms alsof we maar kleine stapjes vooruit kunnen zetten. En juist daarom raakte het verhaal van Joost Rigter me zo.”

Entertainment met inhoud in het “Nd Cafétheater”

In de avond was het eindelijk zover: waar verdwalen verhalen werden. Want tijdens het diner deelden de projectteams op het podium één voor één hun projectverdwaalverhaal.

Dyantha van Rooij-Desloover, medeorganisator van Nd Teams 2026: “Toen ik de teams ’s middags vertelde dat ze hun verdwaalverhaal ’s avonds op het podium zouden gaan delen in een heus optreden, verwachtte ik rumoer in de zaal. Maar wat gebeurde er? Ze stormden zo fanatiek op me af voor hun ticket, dat ik hard lachend een stapje achteruit moest doen. Tijdens de “bonte avond” in het Nd Cafétheater werd er dus enthousiast gezongen, door hoepels gesprongen, er was theater en we zagen schilderijen en klei. Prachtige spoken words, clowns en opzwepende percussie. Ik had een showavond beloofd, en dat was het!”